مشخصات این متغیر:
منابع: دارد
پژوهش های داخلی و خارجی: دارد
کاربرد این مطلب:
منبعی برای فصل دوم پژوهش، استفاده در بیان مسئله و پیشینه تحقیق و
پروپوزال، استفاده در مقاله علمی پژوهشی، استفاده در تحقیق و پژوهش ها،
استفاده آموزشی و مطالعه آزاد، آشنایی با اصول روش تحقیق دانشگاهی
تعداد صفحه: 32صفحه
نوع فایل:word
توضیحات از متن فایل
صاحب نظران حوزه شخصیّت و روان شناسی از کلمۀ شخصیّت تعریفهای گوناگونی
ارائه داده اند. از نظر ریشه ای، گفته شده است که کلمۀ شخصیّت که معادل
کلمۀ Personality انگلیسی است درحقیقت از ریشه لاتین Persona گرفته شده که
به معنی نقاب یا ماسکی بود که در یونان و روم قدیم بازیگران تئاتر بر چهره
می گذاشتند. این تعبیر تلویحاً اشاره بر این مطلب دارد که شخصیّت هرکس
ماسکی است که او بر چهرۀ خود می زند تا وجه تمیز او از دیگران باشد.
هیلگارد» (Hilgard) شخصیت را «الگوهای رفتار و شیوههای تفکر که نحوه
سازگاری شخص را با محیط تعیین میکند تعریف کرده است در حالی که برخی دیگر
«شخصیت» را به ویژگیهای «پایدار فرد» نسبت داده و آن را بصورت مجموعه
ویژگیهایی که با ثبات و پایداری داشتن مشخص هستند و باعث پیش بینی رفتار
فرد میشوندتعریف میکنند.
شخصیت به همه خصلتها و ویژگیهایی اطلاق میشود که معرف رفتار یک شخص
است، از جمله میتوان این خصلتها را شامل اندیشه ، احساسات ، ادراک شخص از
خود ، وجهه نظرها ، طرز فکر و بسیاری عادات دانست. اصطلاح ویژگی شخصیتی به
جنبه خاصی از کل شخصیت آدمی اطلاق میشود (شولتز،1384).
شخصیت از دیدگاه مردم: واژه «شخصیت» در زبان روزمره مردم معانی گوناگونی
دارد. یکی از معانی آن مربوط به هر نوع صفت اخلاقی یا برجسته است که سبب
تمایز و برتری فردی نسبت به افراد دیگر میشود مثلا وقتی گفته نمیشود «او
با شخصیت است. »یعنی «او» فردی با ویژگیهایی است که میتواند افراد دیگر را
با «کارآیی و جاذبه اجتماعی خود» تحت تأثیر قرار دهد. در درسهایی که با
عنوان پرورش شخصیت تبلیغ و دایر میشود، سعی بر این است که به افراد
مهارتهای اجتماعی بخصوصی یاد داده ، وضع ظاهر و شیوه سخن گفتن را بهبود
بخشند با آنها واکنش مطبوعی در دیگران ایجاد کنند همچنین در برابر این کلمه
، کلمه «بیشخصیت» قرار دارد که به معنی داشتن «ویژگیهای منفی» است که
البته به هم دیگران راتحت تاثیر قرار می دهد اما در جهت منفی. شخصیت از
دیدگاه روانشناسی: دیدگاه روانشناسی در مورد «شخصیت» چیزی متفاوت از
دیدگاههای «مردم و جامعه» است در روانشناسی افراد به گروههای «با شخصیت و
بیشخصیت» یا«شخصیت خوب و شخصیت بد» تقسیم نمیشوند؛ بلکه از نظر این علم
همه افراد دارای «شخصیت» هستند که باید به صورت «علمی» مورد مطالعه قرار
گیرد این دیدگاه به شخصیت و انسان» باعث پیدایش نظریههای متعددی از جمله :
«نظریه روانکاوی کلاسیک ،نظریه روانکاوی نوین ،نظریه انسان گرایی، نظریه
شناختی ، نظریه یادگیری اجتماعی و … در حوزه مطالعه این گرایش از علم
روانشناسی شده است(کریمی،1386).
2-6- ویژگیهای شخصیت:
نظر به اینکه شخصیت تشکیل شده است از الگوهای ویژه فکری، احساسی و
رفتاری که هر فرد را از افراد دیگر متمایز میسازد.می توان عنوان داشت که
شخصیت، سرچشمه درونی دارد و در طول حیات، تقریباً پایدار باقی میماند.
روانشناسان شخصیت، ویژگیهای یگانه افراد و نیز مشابهتها بین گروههایی
از افراد را مورد مطالعه قرار میدهند. بنابراین، توجه به شخصیت افراد و
تمایز قائل شدن بین افراد بر اساس ویژگیهای شخصیتی آنان طی قرنهای متمادی
همواره مورد بحث بوده است. اگر رجوعی به نظریات داشته باشیم خواهیم دید که
ویژگیهای شخصیت همواره مد نظر صاحبنظران و نظریه پردازان قرار داشته است.
فی المثل آنجائیکه بقراط اقدام به دسته بندی انسان کرده است. بقراط جوامع
انسانی را بر اساس چهار خلط مزاجی، صفراوی، دموی، بلغمی و سوداوی تقسیم می
کند. لومبروزو زیست شناس معروف، انسان ها را بر اساس علائم فیزیولوژیک
تقسیم بندی می کند. و در دوران معاصر شلدون انسان ها را در سه گروه
آندومورف، مزومورف و اکتومورف تقسیم بندی کرده است. اما در جدید ترین تقسیم
بندی در حوزه روانشناسی توسط آیسنک، انسان ها بر دو گروه درون گرا و برون
گرا تقسیم می شوند که هر کدام از این گروههای انسانی دارای ویژگیهای منحصر
بفردی از نظر این نظریه پردازان هستند بنحوی که این ویژگیها نحوه زندگی و
رفتارهای اجتماعی آنان را سمت و سوق ویژه ای می بخشد(کریمی،1386).
2-7- شکل گیری شخصیت:
از شخصیت تعارف مختلفی شده است که در این نوشته تنها به چند تعرف اکتفا
می شود. شخصیت، بیانگر آن دسته از ویژگیهای فرد یا افراد است که شامل
الگوهای ثابت فکری، عاطفی و رفتارهای آنهاست(عبدی، باباپور و صادری، 1387).
در تعریف دیگری آورده شده که شخصیت عبارت است از سازمان متکاملی، مرکب از
خصائص بدنی و روانی آدمی اعم از ذاتی و مکتسب که جمعاً معرف هویت فرد آدمی
است و او را از سایر افراد جامعه به طور روشن متمایز می سازد. شخصیت حقیقتی
است واحد و غیر قابل تقسیم که چگونگی سازگاری اختصاصی فرد آدمی را با محیط
و اجتماع تعیین می کند(عابدینی، 1387).
در حوزه های علمی مختلف نسبت به شکل گیری شخصیت افراد نظریات متفاوتی
ابراز شده است که اجمالاً می توان به دو گروه تاثیر ژن ها و تاثیر اجتماع
در شکل گیری شخصیت اشاره کرد. هر چه به گذشته تاریخی برگردیم تاثیر ژن ها
در شخصیت و منش انسان ها را پر رنگ تر از دوران معاصر – هر چند به صورت
تلویحی – می توان مشاهده کرد که رفتار افراد ناشی از ذات آنان است و هر چه
به دوران معاصر نزدیک تر می شویم رویکرد تاثیر اجتماع بر شخصیت و منش افراد
فزونی می یابد.
